Groen in de stad

Gente Veneta - nr. 12, 20 maart 2026

GROEN IN DE STAD - Een Amerikaanse architect en een Nederlandse manager hebben de ruimtes rond de bomen geadopteerd, met steun van verenigingen, ondernemingen en bewoners

Van New York en Amsterdam: de “nieuwe Venetianen” adopteren de plantsoenen van Campo Santa Margherita

De plantsoenen van Campo Santa Margherita staan in bloei. En dat is niet alleen te danken aan de lente, maar ook aan twee geadopteerde Venetianen: de New Yorkse architect Paul Pichardo en de Nederlandse manager Louise H. van Deth. Samen met hen werken de jongeren van Venice Calls, de vrijwilligers van de vereniging Masegni e Nizioleti en de coöperatie Aqua Altra, met steun van enkele zaken op het plein (met name Caffè Rosso en Garden Bistrot) en met betrokkenheid van verschillende bewoners.

Het resultaat is dat die rechthoeken van kale grond, aan de voet van de grote platanen, nu schoon, verzorgd en vooral rijkelijk beplant zijn met verschillende soorten: er zijn rododendrons, tulpen die uit Nederland zijn gehaald via Louise haar vereniging, en vele andere variëteiten.

Het initiatief kwam ongeveer een jaar geleden van Paul Pichardo, een architect met een woning in Venetië, in de wijk San Pantalon: “Het idee kwam bij me op terwijl ik langs die lege ruimtes liep rond de vier belangrijkste bomen op het plein. Er was behoefte aan wat groen en bloemen om de omgeving op te fleuren en de wandeling aangenamer te maken.”

Zo greep Paul de kans om de plantsoenen te “adopteren” volgens de regels van de gemeente Venetië: “Nadat dokter Linda Biliato mij toestemming had gegeven voor de vier zones, zijn we begonnen.”

Het werk was niet geïmproviseerd, want Pichardo heeft in zijn dertigjarige carrière als architect ook landschapsontwerp gedaan: “In New York werkte ik voor een bureau gespecialiseerd in wolkenkrabbers; ik heb gebouwen ontworpen in Parijs, Singapore en Hongkong en ik heb me beziggehouden met landschapsarchitectuur. Daarnaast heb ik een groengebied op Long Island verzorgd. Ik haal veel plezier uit het ontwerpen en verzorgen van planten. Hoewel ik geen professionele landschapsarchitect ben, heb ik gevoel voor kleur en compositie.”

In Venetië besloot hij bovendien advies te vragen aan een professional: “Nadir Cardenas, voormalig tuinman van de Giardini Reali, heeft me geholpen bij de eerste selectie en heeft ook afspraken gemaakt met een vrijwilligersorganisatie voor het frezen van de grond en het aanbrengen van nieuwe aarde. We hebben nu ongeveer tien mensen in de WhatsApp-groep voor onderhoud: velen wonen op het plein en helpen actief.”

De verbinding tussen de mensen werd ook mogelijk gemaakt dankzij de vereniging Venice Calls en in het bijzonder Sebastiano Cognolato: “Mijn moeder woont hier in de buurt en is ook betrokken geraakt. Ik heb mijn jeugd doorgebracht met spelen op dit plein - herinnert Sebastiano zich - en het deed me pijn om het zo te zien.”

Zo ontstond er een soort sociale machine die ook de coöperatie Aqua Altra betrok, die haar waterkraan ter beschikking stelde voor irrigatie, het Caffè Rosso dat materiaal opslaat, de vrijwilligers van Masegni e Nizioleti, en die zich uitbreidde naar de plantsoenen bij het monument dankzij de beschikbaarheid van Garden Bistrot.

Aan het project sloten ook Louise van Deth (zie artikel hieronder) en Marilisa Menegazzo zich aan: “In totaal zijn er nu zes bloeiende plantsoenen,” legt Paul uit.

De keuze van planten en bloemen is niet strikt, integendeel: “In de afgelopen 11 maanden heb ik ongeveer 50 planten gekocht volgens een willekeurig schema. Ik wilde een democratische aanpak, geen formeel ontwerp. Hoewel het chaotisch kan lijken, is het gewenste effect dat van een bosachtige omgeving. Elk plantsoen heeft een eigen karakter: in één domineert Cordyline australis, omringd door siergrassen en rododendrons; in een andere omringen rozemarijn en lavendel een amarantenplant die in juni zal bloeien. De derde herbergt twee bloeiende mimosa’s, terwijl de vierde, in het centrale deel van het plein, Camellia japonica en andere klimop heeft.”

Deze dagen zijn Louise haar tulpen in bloei gekomen, de mimosa’s bloeien en Campo Santa Margherita heeft een vriendelijker gezicht. Dit alles dankzij vele mensen die van de stad houden. Of ze nu uit New York komen, uit Amsterdam of in Venetië geboren zijn: dit zijn de Venetianen die de toekomst van de stad waarborgen, één plantsoen tegelijk.

DE MANAGER - Vanuit Nederland bracht ze honderd tulpenbollen mee

Louise: mijn inzet voor een duurzame stad

Achter de bloei van Campo Santa Margherita schuilt niet alleen de passie van vele vrijwilligers, maar ook een visie op een duurzame stad die Nederlands spreekt.

Louise H. van Deth, geadopteerde Venetiaanse met een huis aan de Rio di San Pantalon, brengt haar ervaring mee uit een carrière gewijd aan sociale projecten en internationale coördinatie.

Voordat ze Venetië als tweede thuis koos, bekleedde Louise belangrijke functies in Nederland: “Ik was uitvoerend directeur van de Dutch Aids Foundation en werkte aan internationale projecten rond hiv en aids,” vertelt ze.

Vandaag, terwijl ze nog steeds lid is van verschillende raden van bestuur als niet-uitvoerend bestuurder, zet ze haar managementcapaciteiten in voor stedelijke bescherming via de vereniging Poorters of Venice, waarvan zij voorzitter is.

De Nederlandse organisatie zamelt fondsen in voor het Nederlandse comité voor Venetië, dat zich bezighoudt met restauratieprojecten, met name van de kerk van San Zaccaria. Maar niet alleen dat: “De Poorters ondersteunen projecten voor een Venetië waar mensen kunnen blijven wonen en werken in een schone omgeving. Vandaar ook de samenwerking met Venice Calls en onder de belangrijkste initiatieven het feit dat we zeven ambachtslieden van de vereniging El Felze naar Amsterdam hebben gebracht in augustus 2025: tijdens Sail 2025, het grootste nautische evenement van de stad, konden Venetiaanse vaklieden hun traditionele ambachten tonen aan het Noord-Europese publiek.”

De passie voor tuinieren neemt Louise mee uit Amsterdam: “Daar heb ik een stadstuin, met planten in potten op een patio en rozen die langs de gevel van mijn huis groeien.”

In Venetië is deze liefde voor groen omgezet in burgerlijke betrokkenheid, door de adoptie van de plantsoenen samen met Paul Pichardo te ondersteunen. Vanuit Amsterdam kwamen de honderd tulpenbollen die nu in bloei staan.

Maar Venetië betekent voor Louise vooral het trage tempo van de lagune: “Een van de dingen die ik het meest waardeer is in het weekend met vrienden gaan varen. Plaatsen bereiken die alleen via het water toegankelijk zijn, zwemmen, samen lunchen en dan langzaam terugkeren, misschien stoppend om de zonsondergang in het hart van de lagune te bekijken.”

Paul: hier hervind ik verloren stedelijke ruimtes

“Voor een architect zoals ik biedt Venetië oneindige geneugten in haar architectonische geschiedenis, kunst en stedelijke ruimtes,” vertelt Paul Pichardo, die een deel van zijn tijd in New York en een deel in San Pantalon doorbrengt.

“Ik neem ook roeilessen en huur soms een motorboot om de lagune en de eilanden te verkennen. Vergeleken met New York vertegenwoordigt Venetië een aangename verandering in levenskwaliteit; vaak geeft simpelweg ontspannen op Campo Santa Margherita bij Caffè Rosso (waar ik mijn tuingereedschap mag opslaan, inclusief de waterslang) mij het gevoel van stedelijke ruimtes die elders verloren zijn gegaan.”

Vertaling door ChatGPT